Burma babe!

We zijn in Myanmar, Burma! Wie had dat ooit gedacht??
De weken zijn omgevlogen sinds Andy en ik de tickets hebben geboekt en ik het visum heb aangevraagd. 31 oktober kwam Andy s middags naar het Born Free Hostel in Bangkok waar ik een nacht voor ons beide had geboekt. Na een beetje te hebben besproken waar we beide graag heen wilden kwamen we tot een globaal reis plan.
De volgende ochtend ging om 3.40 uur de wekker en werden we om 4.00 uur opgehaald. In 45 minuten werden we naar Don Mueng gebracht. Bijna het hele hostel was opstap geweest. Deze kwamen we onderweg tegen. Nog nooit heb ik s ochtends om deze tijd zo veel gehoord `I Love you Patricia, i Love you!`. Stom dronken.
Na een uurtje in het vliegtuig ging de klok een half uur achteruit en landde we in Yangon, de vroegere hoofd stads met zijn 5 miljoen inwoners en meer dan 45 townships. Grote stad dus.
Andy liep gelijk door naar de douane (hij had zijn visum bij de ambassade in Vietnam aangevraagd) en ik liep naar een hokje met de tekst:`Visa on arrival` omdat ik mijn visa online had aangevraagd. Dit ging heel snel. Hoefde de bevestigings letter niet eens te laten zien. Het visum werd er in geplakt en kon verder.
Er stond een vrouw met een naam bord in haar hand waarop mijn naam stond. Gelijk ging mijn hart bonzen en dacht ik o ooooo, wat heb ik gedaan????
Was helemaal niks aan de hand. Mevrouw was van de afhandeling van de visa procedure, heette ons welkom, maakte ons de wegwijs, kregen haar naam kaart voor het geval er iets mocht zijn en regelde een taxi voor ons.

Het eerste wat we moesten doen is geld wisselen. Omdat we niet wisten of er ondertussen al pinautomaten waren in het land en of deze het wel deden, hadden we Thaise Bath gepint (zoveel als we dachten dat we de komende twee weken nodig zouden hebben) en hadden we deze omgewisseld voor de USD (Americaanse Dollar). Accommodaties en vervoer wordt voornamelijk bestaald met perfecte, niewe Dollar biljetten geprint na 2006 zonder vouwtjes of vlekken (deze hield ik tussen mijn dagboek welke als portemonnee fungeerde) en de rest wordt betaald met de `Kyat`. De vrouw van de immigratie legde uit dat alle geldwisselkantoortjes hier op het vliegveld geen grote dollar biljetten wisselen. Gelukkig had Andy kleine biljetten en hadden we iig genoeg geld om de taxi te betalen.

Op naar het hotel. Het concept `hostel` en `dorm` begint een heel klein beetje opkomst te komen. In Yangon is één hostel die altijd is volgeboekt. Behalve dat dit gezelliger is voor de jonge reiziger is het ook veel goedkoper dan een hotel. Voor low low budget reizigers is het land een aanslag op je rekening. Vooral het eten en accomodatie. Sinds oktober zijn de prijzen weer flink omhoog gegaan en zijn de entre prijzen (die ze twee jaar geleden hebben in gevoed) om Mandaly, Bagan en Inle alle binnen te komen verdubbeld.
Na ruim een uur in de taxi te hebben gezeten merkten we wat een drukke hectische en bevolkte stad het is. Na vijf dagen Bangkok dacht ik meer in een rusterige omgeving ter recht te komen met stilte en rust.... alles behalve dat.
Wat mij als eerste opviel was dat de mannen `rokken` dragen. Deze `Savons` zijn niet meer dan een lap stof die ze om hun middel wikkelen. Confortabel en luchtig met de hitte in deze stad.

Het hotel bleek een uur lopen te zijn naar het centrum. Met de taxi of de bus zou het niet sneller zijn gezien het mega drukke verkeer.
Na een uurtje te hebben gelegen zijn we op weg gegaan richting het centrum. Als eerste kwamem we langs een soort van enorme vijver met een tuin. Hier was een enorm paleis gebouwd op twee gouden draken die in het water stonden. Daar waren we wel onder de indruk van. Een bezoek aan het grote-ditkanjenieroverhethoofdzien- pagoda stond op nummer één van ons lijstje. Myanmar staat vol met bladgoud bekleede pagodas en stupas die staan te glinsteren in de zon. De Shwe pagoda is wel een kolossaal van een pagoda.
Een paar uur later, in het donker, zijn we terug gegaan omdat we het beide graag verlicht wilden zien.

In het centrum is een klein park je waar we een half uurtje hebben gezeten. Ben nog nooit van mijn leven zo lang, zo vaak en zoveel ongegeneerd aangestaart, toe gelachen en toegezwaaid. Voelde me net de koningin. Voelde me net een attractie maar ervoer het niet als heel vervelend. Mensen waren oprecht geïnteresseerd en niewschierig. Een heel lief, aardig vrouwtje kwam bij ons zitten. We hebben een tijd met haar gepraat en met behulp van onze kaart heeft ze van alles verteld over de plaatsten waar we heen wilden en hoe we daar konden komen en wat daar te zien is. Over het algemeen spreken de mensen aardig goed Engels wat fijn en makkelijk is. We besloten de volgende dag naar Mandaly te gaan; de tweede grootste stad van Myanmar. De vrouw van het reisbureautje deed er alles aan om de bus te boeken. We kozen ervoor om overdag te reizen zodat we het landschap konden zien. S avonds bij het hostel een taxi besteld voor de volgende ochtend die ons naar het busstation zou brengen. Deze lag ver buiten het centrum.

Foto s:
https://m.facebook.com/timeline/app_collection/?collection_token=1025615668%3A2305272732%3A6&_rdr#!/patricia.degroot.37?v=photos&psm=default&album=a.10201260497247557.1073741833.1025615668&__user=1025615668