Koh Lanta - krukken en ziekenhuizen

In de bloedhete, overvolle ferry naar het eiland Koh Lanta. Mijn enkel was wat dikker dan de dag daarvoor. Dit was mij wel opgevallen.
In een soort van opentaxi met Darren, Tyson en Jazz. Opweg naar longbeach, wat een van de meest relaxte stranden van het eiland moest zijn. En geloof me; na een week op Phi Phi ben je wel toe aan een relaxte omgeving en detoxen. De jongens werden gedropt bij bungalowpark "leaf house" dat ze als tip hadden gekregen en wij gingen opzoek naar een andere plaats om te slapen. Na twee uur lang rondgelopen te hebben hadden we nog niks gevonden. Ivm oud en nieuw was alles maar dan ook echt alles volgeboekt. Dit hadden we niet verwacht. Leaf house was ook vol maar we konden boven op een soort van zolder op een matras slapen met klamboe wat prima was. We lieten onze backpacks bij Leaf House staan en gingen verder zoeken. Eenmaal op het strand kon ik niet meer lopen. Mijn enkel was zo eng gezwollen en het deed zeer. Ik was eigenlijk al te ver doorgelopen. Dit was foute boel. De meiden verder zoeken en ik noodgedwongen terug naar leafhouse. Het laatste stuk heb ik moeten hinkelen. Het ienimie wondje was groter én dieper geworden. Eenmaal terug bij Leafhouse bungalows werd er gelijk naar mijn enkel gekeken en werd ik in een tuk tuk naar de dokter gebracht. Opweg naar de tuk tuk kwamen Jamie en Carrie terug met het nieuws dat ze een plek hadden gevonden. Iedereen mee naar de dokter. Ook "mama", de eigenaresse, een bijzonder wijze vrouw van eind 50. Niemand weet haar echte naam en wordt mama genoemt. De enige van al het personeel dat een klein beetje engels spreekt. Ik moest een formulier invullen en werd geroepen. Hinkelend kwam ik de kamer binnen en ging op een bed zitten. Mama wilde mee maar blijkbaar mocht er niemand mee naar binnen. Mensen daar gaan er vanuit dat het een scooter ongeluk is aangezien dat heel veel gebeurt. Mijn tenen, hele voet, enkel en deel van mijn onderbeen waren ze zo gezwollen dat ik het echt heel eng vond. Ik vertelde dat ik dacht dat het kwam doordat een heel klein zandvliegbijtje open was gegaan door mij enkelbandje, een kwal daarop had gestoken en er vervolgens zeewater bij was gekomen. Ze maakte de wond schoon, plaatste er gaas met jodium overheen en wikkelde er vervolgens verband overheen zodat er absoluut geen vuil bij kon komen. Ze probeerde duidelijk te maken hoe ik het moest verzorgen. Verder kreeg ik antibiotica mee voor de zwelling, ontstekingsremmers (het was flink geinfecteerd) en pijnstillers. Had geen pijn dus deze slikte ik dan ook niet. Ik houd niet van farmaceutisch troep maar nam het maar wel want in een vreemd land neem je vaak toch het zekere voor het onzekere. Eenmaal terug zat ik met mijn ingezwachtelde pootje omhoog en was er een huishuisarts uit Duitsland die vroeg of hij er naar mocht kijken. Had mama gevraagd. Hij schrok van de wond. Het begon er blauw/zwart uit te zien en wees mij erop hoe belangrijk het is om het schoon te houden en de medicijnen tot op het laatst pil door te slikken aangezien het tegen een derde graads infectie aanzat. Begon hij ook nog over geamputeerde voeten en benen. Ik wist rationeel gezien ook wel het ene oor in en het andere uit maar je ben in een vreemd land waar mensen gebrekkig engels praten en waar je de alijd geruststellende wijze raad van je ouders mist. Was ik mij toch even een partijtje bang. Zo he. Iedereen was zo lief voor mij. Echt iedereen. Er werd zo goed voor mij gezorgd. En Carrie die zelf ook beste schramen had aan haar voet en been hielp mij er echt doorheen met haar positiviteit en humor.
Een paar dagen later vertrouwde ik het niet. Ik wist niet of het beter ging of niet. Ik wist wel dat het helingsproces langzamer ging omdat het zo heet was dat de bacteriën alle ruimte hadden om lekker te broeien. Ik wilde niet terug naar de dokter omdat ik daar niet veel aan had en er flink een slaatje uitsloeg (meer dan 2000 baht in rekening brengen ipv 400). Op naar het ziekenhuis met Carrie. Een ontzettend aardige tuk tuk chauffeur bracht ons naar het ziekenhuis. Eerst heb ik mij rotgelachen; zo gauw ik de tuk tuk uit kwam hinkelen werd ik gestopten in eenn rolstoel gezet. "Has this patient been here before?" "No doctor, i dont think so" was het super serieuze antwoordt, net of ik in een comedy zat. Weer werd ervan uitgegaan dat het een scooterongeluk was. Er werd naar gekeken en gezegd dat ze er niks over kon zeggen omdat ze het niet eerder had gezien hoe het er toen uitzag. Was heel blij dat Carrie mee was die allemaal vragen stelde. Terug bij de balie, krukken halen. Zonder kon ik echt niet lopen en het is saai als je alleen maar op je kont kunt zitten hele dagen lang. Beetje bewegen is goed. Uiteindelijk moest ik ze voor een veel te hogeprijst kopen omdat ze ze niet verhuuden. Uiteindelijk was het weer Carrie die mij hielp. Dit keer met het op goede hoogte stelen van de krukken. Hier deed het ongeïnteresseerde personeel weinig aan. Ik voelde mij wel opgelucht omdat ik nu de bevesbeging had dat het er ook niet slechter uit zag dan dat het was. Eenmaal terug berekende de chauffeur die had zitten wachten helemaal niks omdat ik zoveel pech had. Wat lief. Na 9 dagen vol honing op de wond te smeren, heel veel lieve en goede zorgen van iedereen te hebben gehad, mijn laatste avonduren bij crazyhouse en Cristian aan de bar en prof te zijn geworden in het op krukken lopen op het zand aan het strand en na heel veel spierallen te hebben gekweekt kon ik mijn kruk eindelijk weg doen, heb ik de hele nacht gedanst en gefeest op het strand en kon ik voorzichtig maar eindelijelijk mijn reis naar Maleisie vervolgen. Op naar Tyson én Priscilla die een paar dagen eerder al van Koh Lanta naar Maleisie waren afgereisd.
Maleisië here i come!