Op de zwarte lijst: Israel deporteerde mij

Nu: Leeuwarden, 10 december 2014
Vorige week: Ben Gurion, Airport Tel Aviv, Israel, 2 en 3 december 2014

''Een knuffel en wat liefde brengen is blijkbaar een belachelijk en gevaarlijk idee….''

Hey,

Tijd gaat veel te snel! Vorige week zat ik daar gezellig :-).
Vloog maandagnacht en kwam dinsdag rond een uur of negen aan 's ochtends. Kon gelijk doorlopen naar ''de glazen hokjes'' van de douane waarin een ouder mannetje zat verstopt en gaf mijn gloednieuwe paspoort af. Na mij een paar vragen gesteld te hebben haalde dat mannetje er twee collega's bij en wist ik hoe laat het was. Ik mocht weer gezellig mee naar het bekende kamertje. Wederom werd er gevraagd of ik contacten had waarop ik bleef ontkennen dat ik die niet had. Ik ga mijn Palestijnse vrienden hier toch niet in betrekken? Je weet nooit wat Israel met deze informatie gaat doen en of dat gevolgen voor mijn vrienden in de Westbank kan hebben.

In het bekende kamertje... de bekende vragen... en ik meende zelfs een bekend gezicht, zou ik mij toch bijna kind aan huis voelen. De vrouw die mij dé vragen stelde was mij al heel snel zat en ik werd naar een andere wachtruimte gebracht. Mijn paspoort hielden ze achter. Vervolgens heb ik echt letterlijk uren gewacht en had geen idee wat ze aan het doen waren, zoals ze dat nooit aangeven. Heel af en toe had ik een zwak signaal van WIFI waardoor ik hoopte dat **** en de taxichauffeur, die **** had gezonden, mijn berichten zouden ontvangen. Ik smste mijn beide ouders in de hoop dat ze mijn sms zou ontvangen.

Ik zag mensen komen en gaan, paspoorten komen en gaan en bijna iedereen zag ik opgelucht vertrekken mét hun paspoort én visum.
Ipv dat mijn mooie boekje er tussen zat had ik het geluk dat ik weer gezellig vragen mocht gaan beantwoorden. Dit keer moest ik mijn telefoon op tafel leggen en een formulier invullen met persoonlijke informatie zoals e-mailadressen, telefoonnummers, namen van mijn vader, grootvader enz. Ik bleef ontkennen dat ik contacten had in de Westbank en Israel. Blijkbaar, na eerdere bezoeken en ondervragingen van voorgaande keren, konden ze in het systeem zien dat ik eerder bij **** was geweest. En bij de vraag of ik ooit aan protesten had deelgenomen zei ik in eerste instantie ''nee''. Ik wist echt niet meer of ik op dat soort vragen nou eerlijk moest gaan antwoorden of niet. Wat je ook zegt; het is allebei niet goed. ''You're sure you were never at a protest? WHY DO YOU LIE!'' ''Because you won't like it if i tell you my feet can't wait to walk into the Westbank again instead of touching Israeli ground''. Ik dacht echt dat ze bluften tot dat ze konden vertellen dat ik daar wel was geweest, ze konden vertellen waar ik stond en zelfs dat ik een bord met groene letters in mijn handen had. Waar ze dit vandaan haalden? Geen idee. Videobeelden destijds gefilmd door het Israëlisch leger? TV beeldend? Rondzwervende foto's op internet? Blogs...?
Zo ging het steeds van kwaad tot erger.

Mijn telefoon, die lag op tafel. Ik weigerde toen het vrouwtje vroeg om mijn wachtwoord van mijn telefoon in te typen (''what about my privacy?'') maar uiteindelijk moet je wel. Ze ging door al mijn contacten en stelde daar weer vragen over. Op dat moment belde mijn moeder. De eerste vier cijfers van haar nummer zijn hetzelfde als de eerste vier cijfers van een gebied in Israël. Natuurlijk dat vrouwtje helemaal moeilijk doen ''That's an Israëli nummer’’ ''No, it's my mom. Just pick up the phone and you will hear it yourself'' blablabla...
Vervolgens werd ik weer ergens anders mee naar toe genomen en besefte ik mij toen pas dat ze een grondige paspoort check hadden gedaan en, ik denk, informatie van bijv. internet hebben gehaald. Ze wisten echt eng veel. Echtl creepy.

In de volgende ruimte mocht ik strippen (en ja, ook daar was ik ervaringsdeskundige in) en werd al mijn bagage zo traag en zo overdreven gecheckt. Ondertussen was mijn mobiel ingenomen en mocht ik nog twee keer ''op het matje komen''. Ik weet nog steeds niet zo goed wat ze nou allemaal met mijn telefoon hebben gedaan zonder dat ik er bij was. In ieder geval mocht ik heel charmant op de foto en mijn vingerafdrukken afgeven. Een perfect moment om even deze meneer van immigratie te irriteren die mij al de hele dag het bloed onder mijn nagels vandaan haalde. Moet toch ergens een lolletje uit zien te halen.

Na 8 uur op Ben Gurion werd ik, met nog een paar anderen, in een busje naar ''immigration facility’s'' gebracht voor een nachtje detentie waarbij wij nog een bezoek aan de dokter moesten brengen en daarna nog 5 minuten naar buiten mochten. Prachtig uitzicht al die hekken en afdekzeilen zodat je er niet doorheen kon kijken.
We mochten niks de cel mee in nemen en lieten ons 1 telefoontje toe (net als in de film!). Dit nummer moesten we op een briefje schrijven en meenemen. Ik wilde **** bellen met de mededeling dat hij niet op avondeten hoefde te rekenen gekookt door mij. Na lang overgaan nam hij gelukkig op. Prettig dat ze niet te moeilijk deden dat het een nummer uit de Westbank was en geen Israelisch nummer -_- (wel dus).
**** raadde mijn moeder aan om de ambassade in Tel Aviv te bellen, die mijn moeder en **** konden vertellen dat ik de volgende ochtend zou worden teruggestuurd. De alleraardigste man van de ambassade had mij ook geprobeerd te bereiken maar ja, mijn telefoon was uren daardoor al afgenomen.
Het was een hele lange avond en een verschrikkelijke lange nacht in de cel waar ik voor het eerst echt zulke diepe angst voelde omdat ik er niet 100% van overtuigd was dat ik de volgende ochtend ook echt terug zou gaan. Buiten blaften de honden, de treinen en auto’s die de hele nacht door raasden, dubbele tralies en een belachelijke zware deur, echt zo één die ik in bunkers in musea heb gezien. Ik had ook helemaal geen tijd oid. Op het vliegveld heb ik mij nog nooit zo rustig gevoeld en liet ik alles over mij heen komen. Het kon mij niet raken. Voelde niks. Afgesloten van alles. Maar eenmaal opgesloten in die cel… ik kan het niet omschrijven op papier wat dat met mij deed.
Ik heb er alles aangedaan en mijzelf beloofd dat ik, zolang ik met mijn beide voeten op Israelisch grondgebied zou staan, ik geen traan zou laten, mijn hoofd (letterlijk) op zou houden, mij niet angstig zou voelen, niet mee zou gaan in irritaties en intimidaties ook al voelde ik soms bijna letterlijk het speeksel in mijn gezicht als er bijna werd geschreeuwd in mijn gezicht of als er, heel flauw, iemand met een kinderstemmetje tegen mij aan praatte en even werd gepest. Geen vernederingen, geen plezier voor hun. Ik was zelf constant op zoek naar manieren om hén te irriteren wat soms aardig goed lukte merkte ik. Zou wel een soort van overlevings- mechanisme zijn geweest o.i.d. om ergens nog de lol er van in te zien.
Uiteindelijk hoorde mijn oren 's ochtends heel vroeg de mooiste woorden van mijn leven; ''Goodmorning Patricia, prepare for your flight, please''. Ik kon die man wel zoenen voor die woorden.
Er was een geweldige vlucht geboekt voor mij. Werd direct naar het toestel gereden (want ochjee, je zal toch maar willen ontsnappen zonder dat je je paspoort terug hebt) met een busje waar ik zo het vliegtuig in kon stappen. Paspoort kreeg ik nog niet terug. Een van die eike*s vond het nodig om hard op te vertellen aan de stewards wat er kort was gebeurd zodat iedereen mee kon genieten. Toen voelde ik voor het eerst vernedering. Natuurlijk zat ik op de aller laatste rij en door het gangpad lopend naar achteren zag ik mensen kijken, soms lelijke opmerking maken en voelde de ogen in mijn rug prikken. Net of je echt een zwaaaaaare misdaad hebt begaan. Ow wacht, dat is ook zo! Ik heb een zware misdaad gepleegd; wilde mijn Palestijnse vrienden beschermen voor de Israëlische staat door geen contacten op te willen geven. Je weet nooit wat ze daar eventueel mee gaan doen en wat voor gevolgen dat voor hun kan hebben.
Eenmaal in Istanbul werden er nog wat vragen gesteld en werd ik geëscorteerd tot bijna aan de volgende vlucht toe en kreeg ik eindelijk mijn paspoort terug.

Eenmaal in Amsterdam was uiteraard mijn backpack niet aangekomen, duurde het een uur voordat hiervoor een rapportje was aangemaakt en is je trein natuurlijk vertraagd, om alles nog even compleet te maken.
Dat ik niet meer welkom ben in Israël dat doet mij echt niks. Ik wil dat niet eens. Alleen zo zuur dat ze mensen daardoor ontnemen om naar Palestina te gaan.... Zo zie je maar weer; niks is zeker. Het voelt als promotie. Ik bedoel; op een dag maak je niet één ‘’vijand’’ maar een hele staat vol! Toch best knap.

En ik was alleen maar met de intentie onderweg dat ik **** graag een dikke knuffel wilde geven omdat ik wist en zag hoe moeilijk hij het had... Een knuffel en wat liefde brengen is blijkbaar een belachelijk en gevaarlijk idee….