The road to Mandaly

Om half 9 s ochtends moesten we op het busstation zijn. We hadden een half uur extra ingeplant i.v.m. het drukke verkeer. Was dat even stressen. Het verkeer zat zo vast en zowel binnen als buiten de stad was het zo erg druk. Uiteindelijk kwamen we om één minuut voor half 9 aan. Wij dachten dat de taxichauffeurons bij de goede bus had afgezet omdat hij het bus nummer vroeg. Tassen onderin de bus, even wachten en daar begon onze tien uur durende busrit van Yangon naar Mandaly door het prachtige landschap. Tegen zeven kwamen we aan en was het donker (om kwart voor zes is het al donker). De tassen werden uit de bus gehaald maar....... onze backpacks kwamen maar niet te voorschijn. Weg. Foetsie. De `toerist police` kwam er gelijk bij samen met allemaal andere aardige mensen die telefoontjes pleegden. De baggage was onderweg naar Bagan! Ze stelden ons gerust en er werd ons verzekerd en belooft dat de tassen de volgende avond naar ons hotel zouden worden gebracht. Daar vertrouwden we blind op. Was er helemaal niet mee bezig en maakte mij geen zorgen. Zaten geen belangrijke spullen in. ` A warm and friendly welcome to toerist. We take care off`. Deze bordjes hangen overal. Dit klopt wel met onze eerste ervaringen hier in dit land. De Myanmar (officieel wordt er geen Burmesen meer gezegt) zijn zo oprecht vriendelijk. Hier kan de westerse wereld nog wat van leren. We kregen als borg een soort van ID kaart mee van een van de jongens. Wij wilden dit niet maar hij stond er op. We hadden geen accommodatie geboekt en mijn lonely planet kwam nu goed van pas. Dank broeder:-)
Deze avond kwamen we, dankzij het verliezen van de baggage, in contact met twee jonge jongens die in dienst werken voor hostels. Zij nemen toeristen mee op een motor bike tour en de laten de omgeving van Mandaly zien. Hier hoefden we allebij niet over na te denken. Let s do It!

De volgende ochtend een extra nacht geboekt in het Nylon hotel en om half tien zaten we bij Jo Jo en Soe Soe achterop de motor. Verwacht nie de motoren die wij hebben en de veiligheid. Slippers, korte broeken alles is mogelijk. We kregen wel een helm (we denken dat sommige van deze helmen uit de tweede wereldoorlog komen). Iedereen rijdt hier motor. Ook de vrouwen. Ik heb mij geen moment om veilig gevoeld. Het zijn goede rijders, ze kennen het verkeer. We vroegen of we eerst langs de VVV konden om de boot naar Begin te boeken voor de volgende dag. De toersisten boot gaat alleen zondags en woensdag en het was donderdag! We hadden geen tijd om te wachten dus besloten om met de nachttrein te gaan. De meesten gaan met de bus. De treinen schenen nogal te schommelen vanwege het oude dunne spoorlijntje en treinstellen van vlak na de oorlog. Toch kozen we hiervoor omdat we deze ervaring wilden opdoen en om meer onder de loc als te komen. We reden naar het treinstation waar we te horen kregen dat we de kaarten de volgende dag konden kopen.
Het dagje toeren op de motor was leuk. Naast de toeristische shops en de pagodas en nóg meer tempels hebben we gezien hoe mannen en jonge kerels zich kappot ha meren en zweten om bladgoud te maken voor de bekleding van de tempelss, budda s en pagodas. Na de lunch zijn Andy en ik met een soort van Ferry (een jongen pompte het water uit de boot voordat onze voeten drijfnat werden) de rivier overgestoken en maken we een twee uur lange rit met paard en wagen over de bobbelige wegen vol met zand en stenen. Als afsluiting bezochten we de 116 jaar oude bamboo brug van 1.2 km lang met zonsondergang. Ondertussen werd er gebeld dat de bus uit bagan was gearriveerd en we onze tasen konden halen. Op naar het busstation, bckpacks voorop de motor en op naar het hotel voor een goed nachtje slapen na een geslaagde dag.

De tweede volle dag in Mandaly was vroeg opstaan. Om vier uur gingrn we uit bed en opzoek naar een motortaxi die ons naar Mandaly hill wilde brengen voor zonsopkomst. Net of hij op ons stond te wachten. Er stond een mannetje voor bij het hotel te wachten op klanten. De 45 minuten lange klimpartij was het meer dan waard. Het waren allemaal trappen dus het viel mee. Ik vond het zo prachtig om te zien hoe de mensen, die op de berg wonen, ze vroeg ontwaken en gezonde, rustigestart van de dag maken. Mediteren, yoga, joggen, op fitnesapparaten (die uit een speeltuin komen) oefeningen doen met een prachtig uitzicht over Mandaly. Hier kan ik wel een tijdje wonen:-)
De beste man heeft op ons gewacht en bracht ons naar het treinstation. 20.15 uur hoefden we pas op het station te zijn. Dat was dus wachten. Een bezoek aan het paleis gebracht en binnen deze oude stadsmuren uren gebleven. Dit was de enige rustige en schaduwrijke plek. Mijn beeld van Mandaly was altijd een rustige, sprookjesachtige stad maar niets is minder waar. Het is een drukke stad netzoals andere steden. En we verlangden zo naar rust en stilte na bijna een week Bangkok en Yangon.

S avonds hebben we onze bagage opgehaald en zijn we naar het treinstation gelopen. Jeetje, veel mensen lagen er op de grond, op het perron! Ik weet niet of ze dakloos zijn of uren moesten wachten. Verstopt onder dekens en rietenmatten lagen tientallen kinderen, volwassen en ouderen. Onder de locals vertrok de trein op tijd. Af en toe vond ik het wel spannend want de treinschommelde erg, heel erg, heen en weer. Moet zeggen dat de stoelen heel comfortabel waren en we gelukkig maar één bedwant hebben gespot. We zaten tegenover een jong vrouwtje die maar naar ons zat te staren en te staren en te glimlachen en tegenover een mannetje met ingevallen wangen en bijna geen tanden meer. Rechts van ons zat een heel mooi oud, grijs, gerimpeld, tandloos vrouwtje. Ik denk dat ik voor het eerst van mijn leven heb geslapen tijdens het reizen met het OV want de tijd gimg zo snel. Voordat ik het wist werd ik wakker en zei een vrouwtje `Bagan, Bagan`. 4.30 uur in de ochtend; welcome to Bagan!